ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

Ρυθμικές κινήσεις, αργές, προγραμματισμένη η ανάφλεξη του χρώματος στο σεταρισμένο μηχανισμό υποστήριξης. Αναβοσβήνει το λαμπάκι θυέλλης. Εναλλάξ. Στο μαύρο η θέση, στο κόκκινο η άρση των αέρηδων. Η μίξη μας δίνει την παύση. Αργεί η μετάβαση εποχής, λένε. 

Οι μπαγκέτες χτυπάνε αδέξια στα τύμπανα. Μπερδεμένος ρυθμός. Τόσο που να μην ξέρω αν είναι εμβατήριο φθινοπώρου ή συναγερμός φυλακισμένου καλοκαιριού. Τόσο που να μην ξέρω ποιος μήνας προηγείται και αν οι εποχές κηρύττουν στάση εργασίας και πληρωμών ή καταβάλλονται εφάπαξ. Τόσο που να αδιαφορώ για το πότε οι αυτόχειρες σωτήρες γυρνάνε την πλάτη στο όπλο του ίδιου τους του εγκλήματος. 

Τα ημερολόγια καταστρώματος είναι παντός καιρού. Οι ποιητικές αλληγορίες έτσι σημειώνουν, χρησιμοποιώντας σχήματα επανάληψης και αφαιρετικών πειραματισμών. Οι ανάγκες μας όμως είναι μάλλον εκτάκτου ανάγκης έξοδα και εκτός προϋπολογισμού. Αυτό το σημειώνω εγώ. Τόσο πολύ που επαρκούν τα παραδείγματα για να συμπληρώσουν τις σελίδες εγχειριδίου μηχανικής αστοχίας και να γίνουν ανέκδοτο ανεγκέφαλου κοινωνικού καθωσπρεπισμού. Τόσο που τα μοντέρνα πλέον 3D γυαλιά της Αξιότιμης Κυρίας Πραγματικότητας μοιράζονται ως κουβέρ παρέα με νομοσχέδια και μνημόνια. Σερβίρονται δε, με λαγό ως πιάτο ημέρας και γαρνιτούρα πετραχήλια και μεγαλόσταυρους πατριωτισμούς. Τότε τα ημερολόγια αφήνουν το καλοκαίρι που στήθηκε στη γωνία, τα ποιητικά καταστρώματα, τις θάλασσες και επανεκδίδονται ως ημερολόγια ακροβασίας.

Το παιδί στο βάθος βλέπει ένα δέντρο. Θέλει να κρεμάσει μια αιώρα στο κλαδί της εποχής -της εποχής μας που αρρωστιάρικα ξεραίνεται- και στοργικά να κάνει κούνια το άφθαρτο ακόμα φλοιό της αθωότητάς του. Στο πλάι μια ξεχασμένη κλεψύδρα θα αφήσει τον τελευταίο κόκκο να πέσει συμβολικά στη ρωγμή δυο εποχών που πάλι έχασαν το τρένο της απόφασης. Τα εισιτήρια επιστροφής σχεδόν εξαντλούνται. Και δεν ανατυπώνονται. 

Δεν έχουν μείνει άλλα δέντρα διαθέσιμα. Οι εκδοτικοί οίκοι, τα εθνικά τυπογραφεία και τα βιβλιοπωλεία, αιφνιδίως αποφάσισαν να ρίξουν στην πυρά τα τελευταία τους απομεινάρια λογοτεχνίας για να σώσουν την αθωότητα των εποχών και των λέξεων. Να σώσουν το τελευταίο κρυμμένο δέντρο.

Κι όμως! Η κλεψύδρα απειλητικά φθείρει το σκοινί της ακροβασίας μας. Βιάζεται να φτάσει μέχρι εκείνον: τον τελευταίο κόκκο που καρτερά στωικά να διαπεράσει το αλώβητο κόσκινο της ψυχοπαθολογικής σκέψης μας.

Μπορώ να έχω ένα άλλο σκοινί; Να ενώνει λέξεις και αξιοπρέπειες. Πλεονάσματα πληγών και είδη ανθρώπων υπό εξαφάνιση. Μπορώ να μην θέλω άλλους αριθμούς-λοβοτομές; Άλλες συμβουλές και πτωχευμένες συνειδήσεις; Μπορώ να μην βλέπω ακόμα 300 γραφικά φαλιμέντα; Μπορώ να έχω μόνο λέξεις; Όχι, για μένα. Για το παιδί.

Λέξεις και ανοιχτούς ορίζοντες, έστω και με καμένα ή ξεραμένα δέντρα στο βάθος. Λέξεις από το Α ως το Ω και πάλι πίσω. Κι ας μην γραφτούν ποτέ σε βιβλία. Ίσως να μην είναι ακόμα η ώρα τους.

Εξάλλου, οι πιο όμορφες και οι πιο τραγικές ιστορίες γράφτηκαν αφού πρώτα συνέβησαν. Έστω και στο μυαλό ενός πολύ άρρωστου. Ή ενός πολύ ρομαντικού ανθρώπου. 

Όλα είναι θέμα αντίθεσης.

Μαίρη Κλιγκάτση
© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε