Ένα Μονόπρακτο

Μια βουτιά στην κόκκινη αυλαία. Ανοίγει. Γυμνός στον βατήρα των θεατών να ψάχνω λέξεις άγνωστες, για να γεμίσω τον καμβά του αόρατου τοίχου με χρώματα που συνουσιάζονται στην άκρη της παλέτας. 

Μια λέξη. Σκέψεις μπερδεμένες που σχηματίζουν πρόσωπα, παρασυρμένες από την κατηφόρα της αναμονής, να ξεκουράζονται στο λευκό σεντόνι Α4. Ξαπλωμένες σε ένα ημίδιπλο  χαρτί στην άκρη τσακισμένο, σχεδόν φθαρμένο.